WSZYSTKIE POSTACI, ORGANIZACJE I WYDARZENIA
PRZEDSTAWIONE W SERIALU SĄ FIKCYJNE
SŁODKA NOC
Czyli chcesz mnie zniszczyć.
To zabawne, że w tym wieku
targają mną takie emocje.
Dzień dobry, witamy w DanBam.
Chciałem się z tobą spotkać.
Ja z panem też.
SZEF PARK SAEROYI
Tak.
ODCINEK 7
- Co podać? - A co pani poleca?
Mamy dobre kalmary,
więc warto spróbować naszej zupy z mulami i kalmarami.
- Poprosimy. I... - Dobrze.
Coś jeszcze?
Dla mnie jeszcze woda z lodem.
Oczywiście. Zaraz podam.
- Dziękuję. - Proszę.
Co dla pana, panie prezesie?
Wiesz, kim jestem?
Wszyscy w tej branży pana znają.
Poproszę jakąś potrawkę i coś smażonego.
Zdam się na wasz wybór.
I butelkę soju.
Potrawka, smażone danie i butelka soju.
Za chwilę podam.
Co zamówił?
Potrawkę i coś smażonego.
Zdał się na nasz wybór.
Potrawka i coś smażonego?
To twój tata. Wiesz, co lubi?
Lubi słone, pikantne jedzenie.
Podajmy mu boczek z kiełkami fasoli mung i potrawkę z tofu.
To będzie najlepsze.
Powiem, żeby dodała więcej przypraw.
Nie.
Słuchajcie.
Nie chcę, żeby doszukał się dziś jakichś wad.
Dlatego
zróbcie wszystko jak zawsze.
- Dobra. - Dobrze.
Proszę bardzo.
Oszalałeś?
- Co ty tu robisz? - Pracuję, jak widać.
No właśnie widać. Po kiego...
Dość.
To nie twoje miejsce.
Gdzie jest moje miejsce?
Jangga
to moje miejsce?
Przyszedłem coś zjeść.
Pomówimy innym razem.
Życzę smacznego.
KELNER JANG GEUN-SOO
Szefie.
- Co? - Palnik.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Smacznego.
Zaczekaj.
Zauważyłem, że kupiłeś nasze akcje.
Co?
To duża spółka.
- Uznałem to za dobrą inwestycję. - Nie.
Chodziło mi
o zakup tanich akcji sprzed ośmiu lat.
Zainwestowałeś ponad 100 milionów wonów.
To zapewne pieniądze z odszkodowania za śmierć pana Parka.
Zainwestowałeś to w Janggę, która podupadła?
Dlaczego?
Bo w nią wierzyłem.
Wierzyłeś w nią?
Straciliście reputację,
ale wartości Janggi...
Fundamenty firmy się nie zmieniły.
Uznałem to za dobrą długoterminową inwestycję.
Czyli chodziło tylko o zysk?
A o co innego?
W porządku, wierzę ci.
Co oznacza ta poranna inwestycja?
Poranna?
Ponad 600 milionów.
Co? 600 milionów?
Zainwestowałeś aż tyle?
Co ty knujesz?
Widzę,
że pana niepokoję.
Powód był taki sam.
Kiepski z ciebie kłamca.
Proszę.
Muszę przyznać, że miałem spore oczekiwania.
Ale spróbowałem waszego jedzenia.
Cokolwiek sobie myślisz, nie pokonasz Janggi.
Ciesz się,
że nie widzę w tobie wroga.
Mówię to ze względu na pana Parka.
Zrezygnuj z walki i żyj spokojnie.
- Chodźmy już. - Dobrze, tato.
Mam zrezygnować?
Nie mogę.
Mój upór,
głupota
i całe moje życie...
Wie pan, że nie przestanę walczyć.
To może trochę potrwać, ale krok po kroku idę do przodu.
Pan jest moim celem.
Oszalałeś? Znaj swoje miejsce.
Idioto!
Zamknij się.
Niby obchodzi pana mój ociec?
Wolne żarty.
Jedyne, co może pan zrobić dla mojego ojca,
to paść na kolana i zapłacić za to, co pan zrobił.
Doprowadzę do tego.
Uparty, głupi, a na dodatek blefuje.
Ktoś powinien sprawić ci lanie.
Nie blefuję.
Wiedziałeś o tym?
Tygrysy nie warczą ani nie ryczą.
Po prostu rozrywają na strzępy.
Niedługo ci to udowodnię.
Do widzenia!
Dziękujemy za wizytę w DanBam!
DANBAM
Sprawdzasz to?
Przecież tygrysy ryczą.
Wiem.
I to głośno.
Facet nigdy nie widział tygrysa na oczy. Wciskał mi kit.
Groził ci, że cię zniszczy.
Nie zastraszy mnie.
Trzeba było zachować spokój. Nie masz z nim szans.
Nie powinieneś tak zaczynać tej walki.
Pomyśli, że jestem gówniarzem, który się nie kontroluje.
I o to chodziło.
- Co? - Będzie chciał mnie zniszczyć,
ale to nieuniknione.
Teraz ma mnie za idiotę, więc nie pójdzie na całość.
O czym ty mówisz?
Był u mnie prezes Jang. Teraz możemy się spotkać?
W walce
liczy się pierwszy cios.
I najlepiej zadać go
niepostrzeżenie
Jasne.
Chcę odwiedzić jednego z więźniów.
To formularz widzeń.
Proszę go wypełnić i zaczekać.
NAZWISKO ODWIEDZANEGO OSADZONEGO: PARK SAEROYI
STOSUNEK
Osadzony 2127. Masz gościa.
Cześć.
Co jest?
Chciałem cię o coś spytać.
O co?
Dlaczego
uderzyłeś Jang Geun-wona?
Działał mi na nerwy.
- Nie musisz mi dziękować... - Dziękować?
Wtrąciłeś się, to nie była twoja sprawa.
To nie jest dobra metoda.
Ja walczyłem z nim na swój sposób. Znosiłem to.
A ty trafiłeś za kraty, bo nie umiałeś się opanować.
Czemu jesteś taki drażliwy?
Ale masz rację.
Tylko się tak nie mądruj.
Pewnych rzeczy nie da się zignorować.
Idź już, jeśli to wszystko.
Co zamierzasz?
Co będziesz robił, jak wyjdziesz?
Cóż,
nie chcę ci o tym mówić.
Wkurzasz mnie.
Idę na zarządzanie w biznesie na Uniwersytecie Hanguk.
Dostałem się tam, bo trzy lata znosiłem piekło.
Rozumiem.
Powinieneś o wszystkim zapomnieć.
Tak będzie lepiej.
To możliwe?
Zapomnieć i żyć dalej?
Tak może powiedzieć tylko ktoś, kto nie był dręczony.
Nie wiesz, że nie lubię zwykłego mleka?
Co?
Spójrz na mnie.
Jang Geun-won do dziś śni mi się po nocach.
Sam nie wiem, ile już razy wychodziłem na dach, żeby skoczyć.
Nie umiem pocieszać...
Trzy lata to dużo czasu.
Przetrwałem to piekło,
bo mam w życiu cel.
Chcę zarządzać aktywami.
Inwestycjami.
I przyznaję,
jestem trochę dziwny.
Dlatego wcześniej skłamałem.
Szczerze mówiąc,
chcę ci podziękować.
Za pomoc.
Gdy stąd wyjdę,
planuję otworzyć bar.
Chcę rozkręcić biznes
i zniszczyć Janggę.
To mój cel.
Nie będzie łatwo.
- Nie oczekuję... - Będzie trudno.
Chyba że znajdziesz dobrego zarządzającego funduszami.
Jak się nazywasz?
Lee Ho-jin.
Ja jestem Park Saeroyi.
Ho-jin.
Chcesz współpracować?
Po to tutaj przyszedłem.
STOSUNEK: PRZYJACIEL
Zainwestowałeś 1,9 miliarda.
To był impulsywny ruch.
Gdybyśmy poczekali rok, zyskalibyśmy dodatkowe 500 milionów.
Czemu mnie nie powstrzymałeś?
A ty mnie? Siedem lat temu jeszcze studiowałem.
Dlaczego mi zaufałeś?
Co tak nagle pytasz? Pomnożyłeś moje pieniądze.
Ale to środki z odszkodowania twojego taty.
Nie znam się na giełdzie.
Dlatego profesjonalny zarządca...
Nie znam się na giełdzie, ale znam ciebie.
Mówiłeś, że te trzy lata były piekłem.
Znosiłeś to wszystko, wytrzymałeś
i dostałeś się na najlepszą uczelnię.
Jesteś uparty i nieugięty.
Niby mnie chwalisz, a dajesz gównianą robotę.
O co ci chodzi?
O Kang Min-jung.
Na samą myśl mam ciarki.
Ostatnio widziałam cię na pogrzebie pana Parka.
Spotkanie powinno mnie cieszyć,
ale jest wręcz przeciwnie.
Kazałeś Ho-jinowi się do mnie zbliżyć?
Przepraszam.
Słyszałam, co zrobił ci prezes.
Lubiłam pana Parka. Podziwiałam go.
Ale w życiu nie kieruję się sympatią.
Słyszałem, że Ho-jin pomógł pani
podwoić majątek.
No i?
Słyszałem też, że zależy pani na sukcesie Janggi.
No i?
Chcę panią poprzeć.
Jak?
Na ewentualnym przyszłym spotkaniu akcjonariuszy.
Na pewno zauważyła pani, do czego zdolny jest Ho-jin.
Jest bardzo kompetentny.
A ty?
Ciężko pracowałeś przez siedem lat, żeby otworzyć bar.
Imponujące.
Pan Park byłby dumny.
Ale zrozum,
to zupełnie inna liga.
Nawet jeśli sprzedasz swoją firemkę za kilkaset milionów wonów,
nie będzie cię stać nawet na jeden procent udziałów Janggi.
Nie jesteś w stanie mi pomóc.
A jeśli zdobędę ten jeden procent udziałów?
Jeden procent?
Wartość udziałów Janggi to ponad 200 miliardów.
Jeden procent to dwa miliardy wonów.
Nigdy nawet nie zobaczysz na oczy takich pieniędzy.
I tak naprawdę niewiele by to pomogło.
Ale to byłby dla mnie dobry test.
Udowodniłbym, że nie powinna pani mnie lekceważyć.
Może to niewielka pomoc, ale na coś bym się przydał.
I chcę, żeby pani wiedziała,
że wcale nie muszę z panią współpracować.
Saeroyi.
Zachowujesz się, jakbyś już to osiągnął.
Całe życie tak robię.
Czego ode mnie chcesz?
Po prezesie Jangu ma pani największe udziały.
- No i? - Zna pani Geun-wona od lat.
Nadaje się na prezesa Janggi?
Jangga Jang Geun-wona.
- Ma szansę odnieść sukces? - Co sugerujesz?
To pani powinna
zostać prezesem Janggi.
Gdy pojawi się temat ustąpienia prezesa Janga,
poprę panią.
Podobno uważasz go za wroga.
Tak.
Zemsta...
Jak sądzisz, co on o tobie myśli?
Traktuje cię jak muchę.
Nawet teraz masz odwagę blefować, mimo że prowadzisz tylko mały bar.
Twoja zuchwałość mnie nie przekona,
bo cenię sobie spokój.
W takim razie rozmawiam z nieodpowiednią osobą.
Przepraszam za kłopot.
- Saeroyi. - Ale
jesteś synem pana Parka, więc może
powinnam dać ci kredyt zaufania.
Bardziej niż twoim słowom i swojej przenikliwości
ufam intuicji prezesa.
Twój lokal nazywa się DanBam?
Tak.
Jea Foods, Hyeonil Foods, Bracia Soso i tak dalej.
Znasz te firmy?
To najwięksi restauratorzy.
Prezes Jang się u nich stołuje.
Jeden procent, dwa miliardy. Ambitnie.
Ale nie przekonasz mnie takimi liczbami.
Spraw, żeby prezes zjadł coś w twojej małej knajpce.
To twoja misja.
Jeśli pokażesz, że potrafisz zaleźć mu za skórę,
zaufam ci.
Chciałem się z tobą spotkać.
Umiem...
go przejrzeć.
Ja z panem też.
Misja wykonana.
- Dzięki pani. - Miałeś szczęście.
Gdyby nie ta inwestycja, nawet by na ciebie nie spojrzał.
Przyszedł, bo to ja dokonałem tej inwestycji.
Masz rację.
Wycofała się pani z innych inwestycji i wykupiła akcje Janggi.
To znaczy, że podjęła już pani decyzję?
Słuchaj.
Tak?
Mówił ci ktoś, że jesteś nieznośny?
Nigdy.
Czasem bywasz nieznośny.
Może taki twój urok.
W porządku.
Połączymy siły?
- Czyli... - Tak.
Razem pokonamy prezesa Janga i Geun-wona.
Do dzieła.
Liczę na owocną współpracę.
Ja też.
Zaprosił mnie pan tylko na partyjkę go?
Mam wrażenie, że panią zaniedbałem.
Mam ponad 40 lat, nie musi pan się mną opiekować.
Ależ pani zimna.
Starzeję się,
nie mam już tyle sił, co kiedyś. Mam za to mnóstwo zmartwień.
Możliwe, że nie zostało mi zbyt dużo życia.
Ostatnio często myślę o Bo-hyeonie, pani ojcu.
Wciąż jest pan zdrowy, jeszcze dużo lat przed panem.
Miałem długie życie, niemal niczego nie żałuję.
Ale martwię się o firmę.
Nie wiem, czy mogę powierzyć ją Geun-wonowi.
Coraz więcej firm zatrudnia specjalistów od zarządzania.
Trudno mi to mówić,
ale nie ma pan obowiązku przekazywać firmy synowi.
Nawet w naszej firmie są bardziej kompetentne osoby.
Najważniejsze jest to, by Jangga nadal prosperowała.
Czyli...
to pani
powinna przejąć firmę.
Przegrałem.
Jest pani godną przeciwniczką.
To była dobra gra.
Proszę zostać na obiad.
Mam spotkanie, ale chętnie przyjdę innym razem.
Min-jung.
Jesteś mi bliska jak rodzina.
A jako prezes Janggi doceniam to,
jak bardzo zależy ci na firmie.
Mogę ufać tylko tobie. Nie zawiedź mnie.
Ufam panu i zrobię to, co pan powie.
Spotkali się.
Boli mnie ten widok.
Wielka szkoda.
Co go łączy z Janggą?
Na pierwszy rzut oka
wydaje się zadufanym w sobie narcyzem.
Ale te akcje...
I pierwszy cios?
Zaplanował to wszystko osiem lat temu.
Nic nie wiem o tej walce.
Wkurza mnie to.
Cześć, Ho-jin. Nie jestem zajęty.
W twoim biurze?
Zaraz będę.
Muszę gdzieś jechać.
Gdzie?
- Muszę się z kimś spotkać. - Mogę jechać z tobą?
- Nawet nie wiesz, o co chodzi. - A o co chodzi?
Geun-soo, posprzątaj i wracaj do domu z Yi-seo.
Dobra.
Masz pojęcie, co go łączy z twoim bratem?
Yi-seo.
Wiesz, co zaszło
między Saeroyim a moją rodziną?
Nie.
Serio?
Naprawdę nie wiem.
Wiesz.
Co się stało?
Głuchy jesteś?
Mówiłam ci, że nie wiem.
Po cholerę wypytujesz mnie o swoją rodzinę?
Co się dzieje?
Coś się stało?
- Pilnuj swojego nosa. - Co?
Co mam zrobić z tym gówniarzem?
Zadałem jej tylko pytanie!
Cholera.
AKCJE POSIADANE PRZEZ ZWOLENNIKÓW PREZESA JANGA
Za szybko zrobiliśmy swój ruch.
Dlaczego?
Część akcjonariuszy popiera prezesa, a część panią Kang.
Jeśli chodzi o udziały,
my mamy ich o 12% mniej niż oni.
Wiele osób w firmie wierzy w prezesa Janga.
No to muszą stracić to zaufanie.
- Jak? - Wiesz, jak to można załatwić.
Z pomocą detektywa?
Myślisz, że się uda?
Za każdym razem cię ignoruje.
Muszę próbować dalej.
JANGGA PLANUJE EKSPANSJĘ NA RYNEK CHIŃSKI
Wzywałeś mnie?
Najlepszy Pub.
Czemu im zapłaciłeś?
To oni powinni nam płacić.
O to chodziło?
Saeroyi też chciał tam wystąpić.
Zapłaciłem im, by anulowali program.
Dlaczego?
Co?
Bo...
nie chciałem ryzykować, że przegramy.
Dlatego wszyscy mają cię za niekompetentnego.
Kretyn.
Co?
W ten sposób pokazałeś, że jest od nas lepszy.
Nie możesz mieć więcej wyczucia?
Przepraszam.
Wynoś się stąd.
Mój spadkobierca.
Zero kompetencji.
Z tym staruchem w ogóle nie da się rozmawiać.
To ty.
Po co tu przylazłeś?
- Nie wolno mi? - Że co, gnojku?
Tata kazał mi tu przyjść.
Po co?
Po co kazał ci przyjść?
Boisz się?
Chyba cię pojebało.
Dawno mnie nie biłeś, braciszku.
Co?
Braciszku?
Jako dziecko nie rozumiałem, czemu mnie bijesz.
Ale teraz widzę, że to ze strachu.
Chyba oszalałeś.
Nie bój się.
Nie jestem zainteresowany.
Cholera.
Co ci się stało?
Często o to pytałeś, gdy byłem mały.
STUDIA ZAGRANICZNE DORADZTWO
Będziesz studiował za granicą, spotkasz się z matką.
Co cię łączy
z Saeroyim?
Przyszedłem cię o to spytać.
Jak widziałeś,
raczej się nie przyjaźnimy.
Dlaczego
nie?
Czemu pytasz mnie,
a nie jego?
Bo się boję.
- Boisz się? - Domyślam się,
że to nasza rodzina zawiniła.
Nie martw się.
Nie jestem zły.
Mam swoją ulubioną sentencję.
„Silni żerują na słabych”.
Kto twoim zdaniem decyduje,
kto jest dobry, a kto zły?
Zwycięzca.
A ja zawsze wygrywam.
Karp hodowany w akwarium
nie będzie większy od dłoni.
A karp żyjący w rzece
może mieć nawet ponad metr.
- Ja... - Wyprowadziłeś się,
żeby być kelnerem w knajpie?
Jesteś moim synem.
Bękartem, ale nie pozwolę, żebyś zmarnował sobie życie.
- Pójdę już. - Masz odejść z...
Posłuchaj!
Nie chcę żyć jak ty!
Wychodzę.
Jeszcze jedno.
Nie wiem, co między wami zaszło.
Ale jesteś pewien,
że DanBam to tylko akwarium?
Co?
Saeroyi...
jest znacznie silniejszy, niż myślisz.
Mówiłem ci.
Nie przejmuj się mną.
Cokolwiek zrobisz, dam sobie radę.
Żebyś nie cierpiała,
ja...
zniszczę Janggę.
W CZYM MOGĘ POMÓC?
Zadzwoń do Saeroyiego.
Dzwonię do Saeroyiego.
Stało się
coś złego?
Co? Nie.
A u ciebie?
Też nie.
Skąd wziąłeś tyle pieniędzy?
Co?
To tajemnica.
Bo pracuję dla Janggi?
Nie.
Nie chcę cię mieszać
w swoją walkę z prezesem Jangiem.
Bzdura.
Już jestem w to zamieszana.
Czasem...
nie wiem, co myśleć.
Wiem, że pracuję dla Janggi.
Zawsze daję z siebie wszystko.
Ale gdy obiecałeś sprawić, że nie będę musiała tam pracować,
ucieszyłam się.
Czasem chciałabym, żebyś zrezygnował z tej walki,
a czasem ci kibicuję.
Jestem rozdarta między tobą a Janggą
i nie wiem, co robić,
ani po której jestem stronie.
Dziwnie to wszystko zabrzmiało.
Czuję się taka dwulicowa.
Mówiłem ci kiedyś, dlaczego cię tak lubię?
Co?
Pamiętasz ten dzień w liceum?
Byłaś spóźniona na rozmowę kwalifikacyjną,
więc pobiegłaś na uczelnię.
No tak.
Nie chciałaś mojej pomocy
i biegłaś całą drogę na uniwersytet.
I zdążyłaś.
Gdy patrzyłem, jak wchodzisz do środka,
biła od ciebie
aura całkowicie niezależnej osoby,
która potrafi o siebie zadbać.
Byłem pod wrażeniem.
Nie zbaczaj z drogi.
Powinnaś trzymać tylko swoją stronę.
Dobra.
DANBAM
Dzień dobry.
Toni, obsłuż ich.
Dobrze.
Dzień dobry.
Witamy w DanBam.
O której zamykacie?
Jedliśmy już, więc chcemy się tylko napić,
jeśli można.
Gdzie możemy usiąść?
Nic nie rozumiem.
Co?
To nie był angielski?
Odpowiedz mu.
Nie znam angielskiego.
Jak...
A kto zna?
Jak możesz nie znać angielskiego, skoro wyglądasz na kogoś,
kto zna?
Bo jestem Koreańczykiem.
Przyjechałeś do Korei rok temu.
Gdzie wcześniej mieszkałeś?
W Gwinei.
Mówię po francusku.
Rozumiem.
Yi-seo się wkurzy.
Pewnie cię zwolni.
Saeroyi ci się podoba?
Tak pytam z ciekawości.
To dziwne, że zrezygnowałaś
ze studiów, żeby pracować w DanBam.
A jeśli mi się podoba?
To bez znaczenia.
Jak to?
Wiem, że ja ci się podobam.
Ale pewnie nigdy
nawet nie pomyślałeś, że moglibyśmy się spotykać.
Wiesz co?
Byłam dla ciebie miła, bo masz bogatą rodzinę.
Uznałam, że możesz mi się przydać.
Ale okazało się, że jesteś frajerem,
który nie ma jaj, żeby zawalczyć o mnie albo o firmę.
Wcale nie.
Czyli wystarcza ci to, co masz?
Powiedzieć ci, czemu lubię Saeroyiego?
Tak.
To nie tak, że się w nim zakochałam na zabój.
Emocje są płytkie i zmienne.
Zależą od sytuacji.
To znaczy, że nadal masz szansę.
Co?
Jeśli tak jest...
Jeśli tak bardzo chcesz mnie zdobyć,
przejmij Janggę.
Żartuję.
Chodźmy.
Złośliwa dziewczyna.
Toni.
Lubisz tu pracować?
Tak, jest fajnie. Lubię tę robotę.
No to
naucz się angielskiego.
Co?
Angielskiego?
Szybko wróciliście.
Jesteśmy w komplecie.
Tak.
Jak poszło?
Nie dostaniemy stojaka, ale dadzą nam kostkarkę do lodu.
Super. Głupio mi było
pożyczać ją co weekend od restauracji obok.
- Dobra robota. - Znowu wychodzisz?
Mam coś do załatwienia.
Co znowu?
Coś pilnego. Niedługo wrócę.
Na razie.
- Dobra. - Cześć.
Jest środek tygodnia, poradzicie sobie sami?
Co? Czemu?
- Też muszę gdzieś iść. - Dobra.
Poradzimy sobie bez was.
- Dzięki. - Nie ma problemu.
Cześć. Mało brakowało.
Tak w ogóle, co jest między szefem a Yi-seo?
Jak to co? On jest szefem, a ona menadżerką.
A co? Zauważyłeś coś?
Trudno to wyjaśnić.
Mniejsza z tym. Musisz szybko nauczyć się angielskiego.
Zejdź na ziemię.
I przez jakiś czas unikaj Yi-seo.
Szefie.
Szefie!
Co się stało?
Coś z pracą?
To sprawa osobista.
Zawsze tak mówisz.
Sam kiedyś powiedziałeś,
że trudno osiągnąć coś samemu,
ale tobie się uda, bo masz nas.
Nie znam się
na akcjach ani nie wiem, co łączy Janggę z DanBam.
Naprawdę jestem menadżerką DanBam?
Mówiłeś, że mnie potrzebujesz.
Nie ufasz mi?
Jestem bystra.
Chcę cię wspierać.
Możesz się ze mną podzielić
nawet osobistymi sprawami.
To po części ma związek z pracą.
Jadę daleko i możesz tam się czuć niezręcznie.
Chcesz jechać ze mną?
Pewnie.
DWORZEC NAMBU - PAJIN
To długa historia. I nudna.
Nie szkodzi. Powiedz mi wszystko.
W dzieciństwie
mieszkałem tylko z tatą.
W autobusie
wszystko mi opowiedział.
Mówił, ile znaczył dla niego jego tata.
O Jang Geun-wonie.
Odchodzę.
Tato.
O jego strasznej relacji z prezesem Jangiem.
O śmierci jego taty, którą spowodowali.
Wyjawił mi swoją tajemnicę.
To, jak się załamał.
Mówił o swoim przyjacielu Lee Ho-jinie.
O planach zemsty.
I o tym, ile czasu im poświęcił.
Opowiadał mi
spokojnie i nieprzerwanie
wszystko, co przeszedł.
A ja słuchałam uważnie.
Tylko słuchałam.
DWORZEC NAMBU - PAJIN
Po co tu przyjechaliśmy?
Żeby się z kimś spotkać.
Bo jest zima.
Zimą musisz nosić to dłużej.
Uważaj, żeby się nie pobrudzić.
Dzień dobry, dawno się nie widzieliśmy.
Saeroyi!
Hye-won.
Ale urosłaś. Wszystko u ciebie dobrze?
Tak.
Dokąd idziesz, tato?
Tato.
Czemu tu przyjeżdżasz, skoro cię nie lubi?
Żeby stanął po mojej stronie.
Smacznego.
Możesz coś wziąć, jeśli potrzebujesz.
To nasz dostawca?
Tak. Mój tata wszystko przyrządził.
Dzięki panu mój bar ma powodzenie.
Wreszcie spełniłeś swoje marzenie.
To dopiero początek.
A o czym ty marzysz, Hye-won?
Chcę być policjantką.
Brzmi super.
Też kiedyś chciałem zostać policjantem.
To dlaczego nim nie zostałeś?
Hye-won. Jeśli skończyłaś,
idź zebrać pranie, póki jeszcze jest jasno.
Dobrze.
Yi-seo, pomożesz Hye-won?
Dobrze.
To odważna i miła dziewczynka.
Nie to co pan, detektywie Oh.
Nie jestem już policjantem.
Nie nazywaj mnie tak.
Gdy się poznaliśmy,
zajmował się pan sprawą mojego taty.
Przejrzyj na oczy.
Obudź się, jeśli chcesz zachować pracę.
Twoja córka za miesiąc kończy roczek.
Nie pozwól, żeby poczucie sprawiedliwości cię zrujnowało.
Pomyśl o swojej rodzinie.
Na mocy artykułu 254 Kodeksu Karnego oskarżony zostaje skazany
na trzy lata pozbawienia wolności.
Nie zamknął pan tej sprawy.
Naprawdę mi przykro.
Proszę cię...
przestań tu przyjeżdżać.
Niech pan wstanie.
Zrobię wszystko.
Zrobię wszystko,
żeby ci to wynagrodzić.
Zrobię, co zechcesz.
Zapłacę ci kilkadziesiąt albo kilkaset milionów.
Bez względu na to, ile miałoby mi to zająć.
Wynagrodzić?
Jedyne,
co może pan dla mnie zrobić,
to zgłosić się na policję i wyznać prawdę.
Powinien pan
być przykładem dla córki
i wesprzeć ją w jej marzeniu.
Nie. Ja...
Beze mnie Hye-won będzie...
Jestem
biznesmenem.
Musi pan spłacić dług.
Nie wykręci się pan.
Ale...
Nie może pan
mi tego mówić, prawda?
Jeśli ten facet złoży zeznania...
Co?
Jang Geun-won trafi do więzienia,
a ty przeciągniesz na swoją stronę akcjonariuszy popierających prezesa.
To jest twój plan?
Obudziłem cię?
Dobrze poszło?
Nie.
Wiedziałam.
Gdyby miał w sobie współczucie,
nie zatuszowałby tej sprawy.
Zobaczymy.
Co ty robisz?
Nie mogę spać na podłodze.
Daj mi tak chwilę poleżeć.
Powinniśmy się zbierać, żeby zdążyć na ostatni autobus.
Co to za blizna?
Zraniłem się,
gdy pracowałem na statku.
A ta?
Pamiątka po pracy fizycznej.
Musiało być ci ciężko, byłeś całkiem sam.
Trochę.
Co?
Jego przeszłość
złamała mi serce...
Czemu płaczesz?
Wtedy zdałam sobie sprawę,
że go kocham.
Jego spokojny głos
wzbudził we mnie dużo emocji.
Nie chciałam, żeby kiedykolwiek znów cierpiał w samotności.
Postanowiłam, że zabiję
wszystkich, którzy wejdą mu w drogę.
Kocham go.
Bardzo.
FLACZKI JANGGI JANGGA RAMEN
Interes się kręci, co?
To główna ulica i jest weekend.
Musi się kręcić.
W sumie tak.
Idziesz do pracy?
Tak.
Ja idę do DanBam po trochę lodu.
Pójdę z tobą.
Jesteś bezwstydna.
Co?
Szef wszystko mi powiedział.
Wiem, co go łączy z Janggą.
On rzadko o sobie opowiada.
Musi ci ufać.
Miałaś coś wspólnego z kupowaniem akcji?
Czemu pytasz? Żeby im donieść?
Widzę, że mnie nienawidzisz.
Żadna niespodzianka.
Szkoda. Ja nie czuję do ciebie nienawiści.
Dasz mi trochę lodu?
Nie.
Szefie.
Jesteś.
Co robicie razem?
Przyszłam po trochę lodu.
Wejdź i pogadaj z Geun-soo.
Dziękuję.
Co się dzieje?
To właściciel budynku.
Dzień dobry.
To już postanowione.
O co chodzi?
Sama to zrobię.
Nie trzeba.
Sprzedał budynek.
Nowy właściciel chce podnieść czynsz.
O ile?
Pięć procent.
O pięć procent? Czyli?
Ile to będzie?
Teraz płacimy 5 940 000 wonów, więc pięć procent to...
To 297 000 wonów.
To za dużo.
Zdecydowanie. To zgodne z umową?
Co gorsza,
mamy się wynieść, gdy wygaśnie nam umowa.
- Co? - Chce prowadzić tu własny biznes.
To jakiś żart.
Kiedy kończy nam się umowa?
Przejąłem ją po kimś, więc wygasa za pół roku.
- Mogę zobaczyć? - Pewnie.
Podwyżka jest dopuszczalna.
Mogą podnieść czynsz o 5% co rok.
Rozbój w biały dzień.
Nie gap się tak.
Gdy wygaśnie umowa,
będziemy musieli opuścić lokal?
W umowie nie ma o tym za wiele.
Jeśli poprosicie o przedłużenie umowy, będziecie mogli zostać.
To jednostronne wypowiedzenie umowy.
Prawo chroni najemców.
Przysługuje wam pięć lat ochrony.
To dobrze.
Czyli co?
Nie musimy się stąd wynosić?
Ale spór z właścicielem to kiepski pomysł.
Lepiej dobrze to przemyśl.
Ale nie podoba mi się to, że właściciel chce tu prowadzić biznes.
Mnie też nie.
Często tak bywa.
Właściciele wyrzucają najemców i przejmują ich firmy.
Chcą skorzystać na ulepszeniach.
Wydaliśmy na nie ponad 100 milionów, to absurd.
Nic nie zdziałacie, chyba że
znajdziecie nowego najemcę trzy miesiące przed końcem umowy.
Możecie zachować swoje prawa na ostatnie trzy miesiące,
- ale... - To znaczy,
że musimy się wynieść.
Napracowaliśmy się nad marketingiem.
Nawet jeśli da nam rekompensatę,
przejęcie będzie ze stratą dla nas.
Mam numer nowego właściciela budynku.
Przekonam go.
Cholera.
NOWY WŁAŚCICIEL
Halo?
Dzień dobry, jestem właścicielem DanBam w Itaewon, Park Saeroyi.
Słyszałem, że kupił pan nasz budynek.
Dzwonię, żeby się przywitać.
Świetnie.
Co za zbieg okoliczności.
Słucham?
To ja.
Jang Dae-hee.
STOSUNEK: PRZYJACIEL
To Jangga? Chcą się pozbyć kogoś, kto nie jest im na rękę.
Ten facet nie ma hamulców.
Yi-seo. Jeszcze słowo, to pożałujesz.
Ty i ta Yi-seo.
Nie wiedziałam, że targają wami takie emocje.
Czemu po prostu nie zamkniesz knajpy?
Jest pewien sposób.
Nie możesz.
Co mam zrobić?
- Padnij na kolana i przeproś. - Wydalenie ze szkoły? Eksmisja?
Niczego mi pan nie odebrał.
Przepraszam za to, co zrobiła ci moja rodzina.
Geun-soo może dogadać się z ojcem, jeśli przestanie tu pracować.
Co o tym myślisz?
To dobry pomysł.
Nie zasługujesz na to,
żeby być tu menadżerką.